Een wereld van duisternis

Lamentaties, déplorations en requiems

Hoeveel luxe en rijkdom de pronkzuchtige Bourgondiërs ook kenden, de dood was nooit veraf. Pest, oorlog, ziekte: sterfelijkheid werd niet weggestopt in een hoekje, zoals dat vandaag de ongeschreven regel is geworden.Geobsedeerd haast vierden de Bourgondiërs de dood, met enorme grafmonumenten en exuberante rouwstoeten. Wie vandaag nog de marmeren en albasten pleurants aanschouwt die treuren bij de praalgraven van Filips de Stoute en Jan zonder Vrees, voelt kippevel. De muziek van de Bourgondische hertogen ademt deze vitalistische krachtmeting met de altijd winnende dood. Het levert prachtige bladzijden op, die we bundelen in een reeks met late-avondconcerten. Van Binchois’ klaagliederen tot Richaforts requiem.